In januari 2026 sloeg de bom goed in met mijn burn-out. Man, wat gebeurde er toch met mij!? De dagen vulden zich met onzekerheid, vermoeidheid, slapeloosheid, stress en hyper alert. Om het minste zat ik te huilen. Intussen stond ik er voor mijn gevoel ook nog “alleen” voor omdat mijn relatie ook nog uit was gegaan en ik had nog andere grote dingen die mij op de proef stelde.
Het voelde constant alsof ik net wakker was, suf en niet helder. Ik had last van brainfog. Zo voelde het als ik terugkijk. En de beslissingen die je dan maakt, waar je aan denkt of wat je allemaal wilt, is gewoon niet zuiver. Je hoofd tolt en je ratio fuckt de hele tijd met je. Op zulke momenten wil je eigenlijk ook iemand naast je hebben staan. Daar schrijf ik later nog wel een artikel over. Die is speciaal voor de naasten van mensen met een burn-out.
Ik lees vaak mee op de socials en zie dat de meest gestelde vraag is “hoe je snel van je burn-out af kan komen”. Want men wil weer door. En daar slaan de mensen de spijker op de kop. Dit is dus de reden dat je in de burn-out terecht bent gekomen. Want er snel vanaf willen zijn gaat niet helpen, been there…
En het kan vlot gaan, alleen als je het woord “snel” vergeet, je alles loslaat, jezelf de tijd, rust en ruimte geeft om te resetten en naar de basis gaat. Het woord “snel” staat gelijk aan gvd zeggen in de kerk.
Pak je rust en gun jezelf die tijd. Een vriendin van mij gaf mij als raad om de burn-out te omarmen. Het is echt nodig om te resetten, om stil te staan en je rust te nemen. Je hele lichaam trapt op de rem, dat is niet voor niets, en eist dat je nu stopt met alles wat je aan het doen bent. Lichamelijk en geestelijk!
Oefening
Wat ik je adviseer, is om letterlijk even op te staan, diep in- en uit te ademen, en tegen jezelf zegt:
“Ik accepteer dat ik een burn-out heb. Het is wat het is!”
Zeg dit eens een paar keer tegen jezelf. Wat voel je? Ik hoop dat je voelt, dat het accepteren, je helpt om te ontspannen.
En moet je ervan huilen? Dat is goed! Dat mag. Laat dat ook gebeuren.
Ik snap dat je snel van je B.O. af wil maar dat kan niet. Dat je weer aan het werk wil, dat je niemand wil laten zitten. Bij mij was het zelfs zo dat er een collega op het punt stond om weer vader te worden en ik zou dan zijn werk overnemen… alsof daar geen druk gaf.
Weet je, je moet er doorheen! Dat is het! Dus doe het nu zodat je straks weer kan genieten!
En je hoeft het niet alleen te doen. Daar ben ik ook achter gekomen. De hulp komt uit hoeken waar je eerder niet zou kijken.
Wil je hierover nog met mij sparren? Dat kan. Stuur mij gerust een bericht via Whatsapp.